Utrzymanie pastwisk dla owiec

Właściwie utrzymane pastwisko dla owiec

Opisane wyżej zjawisko selektywnego zgryzania przez owce powoduje pojawianie się na pastwisku tzw. niedojadów, czyli fragmentów runi, które z jakichś przyczyn wiadomych tylko owcom nie zostały spasione. Taka ruń drewnieje i jest omijana przez owce. Ogranicza to odrost i produkcyjność pastwiska. Jeśli takich kęp jest niewiele nie warto ich kosić, gdyż w następnych rotacjach owce na pewno częściowo ją wykorzystają, natomiast jeśli przyczyną "nie dopasienia" kwatery była zbyt mała obsada owiec i niedojady występują na dużej części kwatery, należy je skosić. Koszt koszenia pokryje korzyści wynikające z odmłodzenia porostu. Niepotrzebne jest grabienie i zbieranie skoszonych niedojadów z kwatery.

Ważnym elementem pielęgnacji pastwiska jest rozrzucenie na wiosnę kretowin i pojawiających się kopców mrówek. Ułatwi to koszenie kwatery i w dużym stopniu zmniejszy zanieczyszczenie ziemią siana, czy kiszonki. Włókowanie wiosną (np. obciążonymi oponami) nie tylko znakomicie wyrównuje pastwisko, ale rozprowadza po powierzchni resztki nie rozłożonego obornika rozrzucanego w ubiegłym sezonie.
Osobny problem, bardzo trudny w gospodarstwach ekologicznych, to walka z zachwaszczeniem pastwisk. Najczęściej występujące chwasty to szczaw, pokrzywa, oset, nie jadany przez owce śmiałek darniowy. Ponieważ stosowanie środków chwastobójczych jest zabronione, walkę z chwastami należy prowadzić środkami mechanicznymi. Na pewno nie wolno dopuścić do dojrzewania nasion i wysiewania się chwastów. Skuteczną formą zwalczania śmiałka jest koszenie. Węzły krzewienia tej trawy są skutecznie uszkadzane podczas koszenia, dlatego na użytkach kośno-pastwiskowych na pewno go nie będzie. Koszenie nie zapobiega rozprzestrzenianiu się szczawiu. Najlepszą formą niszczenia jest wyrywanie roślin w czasie deszczowej pogody, kiedy rozmięk ła gleba umożliwia wyciągnięcie całej rośliny wraz z długim korzeniem. Ta uciążliwa roślina nie pojawia się tam, gdzie stosuje się umiarkowane nawożenie azotowe i w czasie zbiorów, (koszenia, zwożenia) nie uszkadza się darni.
Jedną z możliwości rozsiewania się chwastów jest skarmianie siana zawieraj ącego dużo dojrzałych nasion chwastów. Nie trawione przez owce są rozsiewane skutecznie przez nie po pastwiskach. Zalecanie zbierania fenologicznie młodego siana ma więc nie tylko znaczenie w żywieniu owiec, ale również w utrzymaniu nie zachwaszczonych pastwisk.