Szczepienie bydła

Bydło na pastwisku

      W Polsce działania na rzecz zwalczania gruźlicy rozpoczęły się wraz z wejściem w życie rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 22 sierpnia 1927 r. o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych . W krajach uprzemysłowionych walkę z gruźlicą bydła rozpoczęto w XIX wieku. Na początku zwalczanie gruźlicy bydła opierało się na badaniu klinicznym i bakteriologicznym mleka pozyskanego w stadach bydła mlecznego oraz na dobrowolnym eliminowaniu chorych zwierząt. Wykonywano także podskórne testy tuberkulinowe oraz usuwano zwierzęta reagujące dodatnio. W latach 70-tych ubiegłego wieku uzyskano historycznie niski wynik występowania przypadków gruźlicy bydła.

      Na terenie Polski szczepienie bydła nie jest obowiązkowe, o decyzji czy bydło będzie szczepione czy też nie, decyduje sam hodowca. Choroby bydła powodują ogromne straty w stadach, warto więc skupić się na tym, na co szczepić cielęta oraz osobniki dorosłe, by strat uniknąć. Na rynku jest wiele szczepionek na choroby bydlęce, najbardziej dotkliwymi chorobami na które zwierzęta giną, to te związane z układem pokarmowym i oddechowym. Odnotowane upadki bydła w Polsce sięgają od 10% do 50% w okresie odchowu, wynika to między innymi z błędnej profilaktyki i od złych warunków w których przebywają zwierzęta. Najczęściej bydło jest szczepione na wirusową biegunkę bydła i chorobę błon śluzowych, na zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła, na biegunkę wywołaną przez E. coli, rotawirusy i koronawirusy, na syncytialny wirus układu oddechowego bydła, na parainfluenzie, na pasterelozie oraz na grzybicę.

      Dużym problem w stadach cieląt są biegunki wywoływane przez bakterie E.coli, rotawirusy i koronawirusy. W przypadku tych chorób są szczepione wyłącznie krowy ciężarne. Zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła występuje na określonych terenach, natomiast wirusowa biegunka bydła i choroba błon śluzowych natomiast wirusowa biegunka bydła i choroba błon śluzowych pojawia się w całym kraju. Lekarze weterynarii w tych przypadkach zlecają badania krwi, zaś w przypadku wyniku potwierdzającego chorobę zalecają szczepienia. Zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła i wirusowa biegunka bydła i choroba błon śluzowych musi być stale monitorowana. Niestety leczenie tych chorób jest długotrwałe, trudne i dość kosztowne. W przypadku wirusowej biegunki bydła i choroba błon śluzowych zwierzęta muszą być odizolowane od stada.

Stado bydła

Najlepszym rozwiązaniem na zminimalizowanie braków w stadzie jest szczepienie krów. Grzybica w przydatku bydła jest także groźną chorobą nie tylko dla zwierząt, ale także dla ludzi obsługujących hodowlę. Grzybica jest bardzo trudna do zwalczenia z powierzchni skóry. W stadach krów mlecznych częste ronienia powinny wzbudzić podejrzenia. Jeżeli stado jest wolne od wirusowej biegunki bydła i choroba błon śluzowych, jak również zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła oraz neospory, warto skłonić się ku badaniom na obecność leptospirozy.

      W celu prawidłowego szczepienia bydła należy używać wyłącznie profesjonalnych strzykawek półautomatycznych. Dobrym wyborem jest strzykawka do szczepienia była firmy HENKE SASS WOLF, która doskonale sprawdza się w gabinetach weterynaryjnych oraz w hodowlach zwierząt, ponadto dokładnie dawkuje lek. Strzykawka ta idealnie nadaje się do szczenienia bydła przeciwko gruźlicy.

      W hodowli bydła kluczowy jest fakt o szczepieniach profilaktycznych, dzięki temu możemy uniknąć strat, zmniejszyć ilość upadków w stadzie, jak również możemy zyskać w laktacji oraz opasie, odchowując zdrowe oraz silne cielęta. Bardzo ważne są także prawidłowe warunki klimatyczne i zootechniczne w cielętniku.