Koza angorska została wyhodowana na terenach Azji Mniejszej. Była chętnie hodowana ze względu na otrzymywanie z niej wełny, stanowi jedną z dwóch ras kóz, z których włosia pozyskuje się moher (druga rasa to koza radziecka wełnista). Koza angorska należy do najstarszych ras kóz domowych typu wełniastego, a częściowo także typu mięsnego. Na obszarach Europy, użytkowanie tej rasy w kierunku wełnistym nie jest jednak praktykowane, ponieważ zwierzęta nie przystosowanie do panujących w Europie warunków klimatycznych. W Europie
kozy angorskie najczęściej są hodowane w celach ozdobnych.
Wygląd
Całe ciało rasy angorskiej oprócz pyska, uszu oraz nóg, jest pokryte bardzo cienkimi najczęściej białymi włosami puchowymi, które mogą posiadać długość nawet 30 cm. Największą cechą charakterystyczną tej rasy kóz, jest ich bardzo delikatne, kędzierzawe okrycie włosów (tzw. moher). Włosie może urosnąć nawet do długości około 30 cm. Najbardziej wartościowa frakcja puchowa zajmuje 17% jej objętości, frakcja przejściowa - 81%, a frakcja okrywowa - 2%. Wełna kóz angorskich bardzo szybko rośnie, w ciągu jednego miesiąca odrasta na około 2,5 cm.
Strzyżenie kóz wykonuje się w hodowli dwa razy w roku. Od jednego strzyżonego osobnika można pozyskać nawet od 3 do 6 kg wełny rocznie.
|
| Stado kuz angorskich |
Największą wartość ma wełna w kolorze białym , która idealnie nadaje się do farbowania. Powstała z włosia
kóz angorskich tkanina jest trwała , niepalna, bardzo elastyczna, odporna na gniecenie i rozciąganie, jednak łatwo się mechaci. Istnieje także wełna tych kóz niejednolita, która nie ma dobrej wartości handlowej. Kozły posiadają rogi kształtem przypominające korkociąg, zaś rogi kóz przypominają kształtem sierp. Kozły angorskie osiągają wysokości w kłębie około 60 cm i wagę od 45 do 55 kg, zaś kozy angorskie osiągają wysokości w kłębie około 50 cm i wagę od 30 do 40 kg.
Hodowla
Rasa angorska pierwszy raz na nasz kontynent została sprowadzona w połowie XVI wieku, ale wszystkie podjęte próby hodowlane tej rasy do lat 30- tych kończyły się niepowodzeniem. Jedynie na terenach Turcji hodowla tej rasy się powiodła. Najbardziej optymalne
warunki hodowlane dla kóz angorskich udało się stworzyć dopiero hodowcom z Afryki Południowej oraz hodowcą z południowo-zachodnich stanów zjednoczonych. Na tamtych obszarach kozy angorskie stały się bardzo popularną rasą, dostarczającą wełnę doskonałej jakości. Rasa angorska nie jest przyzwyczajona do deszczowych i chłodnych dni, dlatego poza rejonami w których panuje klimat pustynny lub półpustynny utrzymuje się zwierzęta wyłącznie w zamkniętych pomieszczeniach, z których
wychodzą kozy na wybieg tylko w suche i ciepłe dni.
|
| Kozioł i koza angorska |
Kozy angorskie posiadają bardzo duże wymagania co do środowiska w jakim mają być hodowane, nie należą do rasy łatwej w hodowli. Charakteryzują się niską płodnością, ich mleczność wynosi około 100kg/rok, zaś wydajność rzeźna około 40% lub 50%. Na terenach Europy rasa ta jest hodowana wyłącznie w celach hobbystycznych, są to zazwyczaj nie duże stadka.
