|
| Kot burmski |
Pierwsze informacje na temat kota burmskiego pojawiły się w latach 1350-1767r. Koty tej rasy z początku były hodowane przez mnichów, jako koty świątynne. Swego czasu nosiły miano "świątynnej straży", prawdopodobnie ze względu na kocie brwi (prawie nieowłosione plamki nad oczami), sprawiały one wrażenie jakby kot miał zawsze otwarte oczy . W 1889 roku została zorganizowana pierwsza nowożytna wystawa kotów rasowych w Crystal Palace, jej organizatorem był Harrison Weir, ponadto opisał on dwa typy kota syjamskiego. W 1936 roku rasa kota burmskiego została przyjęta do oficjalnego spisu
kotów rasowych w Stanach Zjednoczonych prowadzonego
przez Towarzystwo Miłośników Kotów.
Kot burmski jest hodowany również w Polsce, chociaż rasa ta nie jest zbyt wielce rozpowszechniona na naszych terenach. Obecnie w naszym kraju jest zarejestrowanych kilka hodowli kotów burmańskich. W 1992 roku w Polsce pojawiła się pierwsza kotka "Anne Louise Falyu's" pochodząca z hodowli holenderskiej, zastępnie zagościli do nas dwa kocury w 1994 i 1995 "Harry Fox" z Czech i czekoladowy "Solo Junior Off Indra" z Holandii.
|
| Trzy małe koty rasy burmskiej |
Kot burmski posiada okrągłą, pełną głowę, na której znajduje się zaokrąglone czoło. Pyszczek z profilu jest niemal że płaski, zaś broda jest wyraźnie okrągła. Kości policzkowe kota są wysokie, u kocurów bardzo wyraźnie zaznaczone. Oczy duże, okrągłe nie wystające. Oczy rasowych kotów mają barwę od żółtej do żółto-zielonej (z upływem lat oczy kota zielenieją). Najbardziej pożądaną barwą oczu kotów burmanskich jest barwa żółta. Uszy kot rasowy ma zawsze szeroko rozstawione, są grubsze u nasady, ku górze zwężają się i są okrągło zakończone, nieco postawione w przód. Ogon prosty, bądź jedynie lekko zawijający ku górze, średniej długości i grubości. Koty burmańskie posiad
Ją średnią wielkość ciała. Ich waga osiąga od 3000g do 4000g. Ich budowa jest bardzo muskularna i zwarta. Klatka piersiowa jest szeroka, dobrze wysklepiona i niezbyt długa. Koty tej rasy posiadają bardzo silne nogi o małych okrągłych łapkach. Koty burmańskie występują w 10-ciu znanych odmianach barwnych: czekoladowej, kremowej, liliowej, niebieskiej, rudej , sobolej (podstawowej), szylkretowej czekoladowej, szylkretowej liliowej, szylkretowej niebieskiej, szylkretowej seal (sobolej).
Charakterystycznymi cechami wyglądu dla tej rasy jest nieco jaśniejszy kolor w dolnych partiach tułowia (podbrzusze i klatka piersiowa) i ciemniejszy kolor na pyszczku (tzw. maska), uszach, nogach oraz ogonie. Ostateczny kolor kształtuje się do końca drugiego roku życia kota. Kolor futra zmienia się wraz z temperaturą: w temperaturze wysokiej futro jaśnieje, zaś w niskiej ciemnieje, z tego właśnie powodu kocięta rodzą się z jaśniejszym futrem, ponieważ ich kolor wynika z wysokiej temperatury ciała matki.
|
| Dorosły kot rasy burmskiej |
Kot rasy burmskiej jest bardzo inteligentny, silny, źle znosi samotność, obdarzyć dużym uczuciem może tylko jednego opiekuna, lecz pozostałych akceptuje. Koty burmańskie akceptują inne zwierzęta domowe, nie są w stosunku do nich agresywne. Rasa ta jest typowo domowa, kot nie powinien być wypuszczany sam na dwór, ponieważ może się zgubić. Sam nie da sobie rady aby przetrwać.
Pielęgnacja kota burmskiego
Koty burmańskie posiadają krótką sierść, jest jedwabista w dotyku. Pielęgnacja sierści polega na cotygodniowym wyczesywaniu włosianą szczotką, bądź ewentualnie można też sierść polerować wełnianą szmatką. Futro wymaga wyczesania aby je utrzymać w najlepszej kondycji.
