Praca hodowlana

Szop pracz

     Hodowla szopów nie jest bardzo rozpowszechniona, dlatego jej warunki hodowlane nie są tak bardzo dokładnie opracowane jak np. lisów czy też norek.
     Do selekcji stada przystąpić należy na początku października wybrakowując część zwierząt starych i uzupełniając stado sztukami młodymi. Do rozrodu należy pozostawić wyłącznie szopy z rodzin odznaczających się wielkością, dobrą płodnością oraz szybkim wzrostem jak również dojrzewaniem. Należy wybierać sztuki o możliwie ciemnej okrywie, o stalowoczarnym a nie brunatnym odcieniu futerka.

     Stare szopy osiągają dojrzałość skórkową w pierwszych dniach grudnia, a młode osobniki zwykle o 2-4 tygodnie później. Okrywa zwierząt powinna być lśniąca, gęsta, puszysta, włosy pokrywowe powinny być długie a podszycie zwarte oraz niezmechacone. Uboju zwierząt dokonuje się za pomocą uderzenia pałką w głowę, strzału miedzy oczy z broni kalibru 6,5mm lub także za pomocą zastrzyku 1-2 ml chloroformu w serce. Skórę ze zwierzęcia ściąga się tak jak z lisów. Ściąganie skóry jest bardzo uciążliwe, gdyż trudno ją oddzielić od mięśni oraz tłuszczu.

Szopy w klatce

     Po oczyszczeniu z resztek tłuszczu oraz włókien mięsnych skórę suszy się na prawidełku długości 130 cm, szerokości 25 cm, po 2-3 dniach przewraca się ją włosem na zewnątrz i suszy dalej około tygodnia, po czym jest już ona gotowa do transportu lub wygarbowania. Wyprawione skórki zwierząt znajdują swoje zastosowanie zarówno w odzieży damskiej, jak również męskiej, ze względu na swoją trwałość szczególnie nadają się do wyrobu futer podróżnych .

     Szopy oprócz wspaniałych futer dostarczają także smaczne mięso oraz bardzo cenny tłuszcz. Mięso szopów po zbadaniu na obecność trychin najlepiej przyrządzić pod postacią pieczeni, mięso szopów nadaje się także do peklowania i wędzenia. Odpadki mogą posłużyć jako karma dla psów lub kur.

     Tłuszcz samców ma bardzo przykry zapach, dlatego nie nadaje się dla celów spożywczych i może być używany wyłącznie do przerobu na mydło lub do innych celów technicznych.

Futro z szopów

     Szopy należą do zwierząt silnych i zwinnych, dlatego tylko zwierzęta młode możemy unosić za ogon. Do przenoszenia osobników dorosłych należy używać niewielkich klatek 25 x 25 x 50 cm, które są zaopatrzone w dwie zasuwki. Jeśli mamy zamiast transportować szopy na dalsze odległości musimy zaopatrzyć się w większe klatki o wymiarach 60 x 60 x 50 cm.

     Znakowanie szopów sprawia nieco trudności, tatuaże zwierząt są mało widoczne, lepiej jest znakować je za pomocą specjalnych mocnych obrączek zakładanych na nogę. W małych fermach szopów hodowca może notować w specjalnej książce cechy charakterystyczne zwierząt, wielkość, umaszczenie pyska, barwę okrywy, długość oraz kształt ogona i za pomocą tego sposobu może identyfikować swoje szopy. W każdej fermie należy prowadzić zapiski hodowlane.