|
| Piesak |
Najstarszą metodą hodowli piesaków jest hodowla półwolna na niewielkich wysepkach, system ten jest stosowany do dziś u wybrzeży Syberii, Ameryki i Islandii. Początki jego sięgają wieku XVIII, gdy pierwsze tego rodzaju hodowle zostały zastosowane przez Rosjan na wyspach Prybyłowa, a następnie u wybrzeży Alaski i na Wyspach Aleuckich. Od 1885 roku półwolna hodowla piesaków zaczęła się szybko rozwijać u wybrzeży Alaski i na Wyspach Aleuckich już pod kontrolą amerykańską. Począwszy od roku 1898 prowadzone są próby hodowli klatkowej, zaś po pierwszej wojnie światowej, w latach 1919-1927, rozpoczął się na większa skalę eksport piesaków głównie do Stanów Zjednoczonych, a także Niemiec oraz Skandynawii.
Wyniki przyrostu pogłowia w pierwszych latach importu piesaka do Europy były bardzo słabe. Według literatury niemieckiej do roku 1925 do kilkudziesięciu piesaków importowanych do Niemiec uzyskano tam ogółem 6 odchowanych młodych. Nabywane piesaki były głównie chwytane na wyspach islandzkich i sprzedawane bezpośrednio do Europy, aklimatyzowały się tak bardzo trudno. W latach 1926 i 1927 uzyskano już w liczniejszych wypadkach mioty, jednak młode ginęły masowo, prawdopodobnie główne skutki ich podatności na zarobaczenie. Przypomnieć należy, że ówcześnie trzymano lisy na podłożu ziemnym i dlatego zarobaczenie jelit oraz płuc było bardzo silne. Chcąc ratować młode piesaki poddawano je odrobaczeniu już w wieku 12 - 15 dni środkami nie zawsze do tego odpowiednimi, w związku z czym dużo szczeniąt nie przetrzymywało zabiegu.
|
| Młode piesaki |
W roku 1951 zapoczątkowano większy import piesaków hodowlanych z Finlandii i Szwecji. Po początkowych niepowodzeniach zwierzęta te zaaklimatyzowały się w Polsce i w roku 1954 rezultaty hodowlane niektórych ferm były bardzo pomyślne.
