Długowełniste owce polskie i ich odmiany

Polskie owce długowełniste

     Długowełniste owce polskie powstały w wyniku krzyżowań odmian regionalnych (głównie świniarek) z owcami ras uszlachetnionymi długowełnistymi jak texel, kent czy leine. Wełna długowełnistej owcy polskiej charakteryzuje się większą grubością włókien, większą szorstkością, jak również mniejszą gęstością oraz długością. Istnieją obecnie trzy odmiany owcy ras polskich długowełnistych.



     Owce pomorskie charakteryzują się cechami typu mięsnego, czyli posiadają szeroko rozstawione nogi, które są dość krótkie. Klatka piersiowa tych owiec jest głęboka, zaś zad i udziec jest bardzo dobrze umięśniony. Wełna owiec pomorskich, jest jednolita, gruba oraz równomiernie rozłożona na całym ciele. Pod względem hodowlanym owiec, rasa ta jest dobrze przystosowana do niekorzystnych warunków nadmorskiej strefy klimatycznej. Owce pomorskie długowełniste należą do owiec bardzo szybko dojrzewających płciowo, ponieważ posiadają plenność na poziomie 145%, zaś jagnięta charakteryzują się bardzo szybkim tempem wzrostu.

Owca olkuska

     Owce kamienieckie stanowią najczęściej spotykaną odmianę na terenach województwa warmińsko-mazurskiego. Rasa ta powstała wskutek krzyżowania owcy pomorskiej (jeszcze nie przekrzyżowanej) z owcą texel, leine, zaś na końcu z owcą kent. Owce kamienieckie długowełniste charakteryzują się silnie zaznaczonymi cechami mięsnymi. Rasa ta posiada także bardzo dobre cechy adaptacyjne, jak również dużą odporność na różne choroby. Owce kamienieckie dojrzałość płciową uzyskują w wieku 9 miesięcy, zaś ich plenność wynosi 145%.



     Owce olkuskie powstały w wyniku krzyżowania sprowadzonych w okolice Krakowa owiec ras pomorskich z owcami ras fryzyjskich oraz kent. Owca olkuska długowełnista posiada najcenniejszą wełnę z odmiany tych owiec, jak również charakteryzuje się najwyższą plennością wynoszącą 230%.