Utylizacja odchodów

W założeniach jednym z walorów systemu otwartego ma być jego proekologiczny charakter. Decyduje o tym depozycja odchodów wprost do gleby. Stąd zalecany jest on na gleby lekkie, przepuszczalne, gdzie wzbogaca je w materie organiczn ą. Obszar zajmowany przez świnie powinien być użytkowany w ten sposób jedynie przez rok. Po tym czasie należy przenieść budki. Można to robić częściej, uzyskując poniekąd system kwaterowy. W takim układzie system otwarty jest jakby elementem zmianowania i nawożenia pola. Obsiew wybiegu wydatnie obniża poziom N w warstwie do głębokości 40 cm gleby. Zmniejszeniu ulega także wymywanie tego składnika. W skrajnych przypadkach, przy braku podsiewu i dużej ilości opadów, z systemu otwartego mogą być uwalniane ponadnormatywne ilości związków biogennych. Do stanu takiego nie wolno dopuszczać. Okrywa roślinna może być jednak zniszczona już w przeciągu 1 dnia. Ma to szczególnie miejsce przy ograniczonym żywieniu, które nie zaspakaja potrzeb zwierząt. Lochy z dodatkową paszą włóknistą nieco wolniej, ale równie skutecznie niszczą okrywę roślinną wybiegu. Skutecznym przeciwdziałaniem jest zakładanie kółek nosowych, jednak metoda ta nie znajduje zastosowania ze względu na zadawany ból i obniżanie dobrostanu loch. Innym rozwiązaniem jest wprowadzanie zwierząt na mocno zadarniony teren o wyrośniętych, silnie zwłóknionych roślinach. Przepisy ochrony środowiska regulują w poszczególnych krajach wielkość obsady w systemie otwartym, poprzez dopuszczaln ą depozycję azotu z odchodów w przeliczeniu na jednostkę powierzchni. Na przykład w Dani, możliwe jest utrzymywanie 15 loch z miotami, przez okres roku na obszarze właśnie 1 ha. W Polsce wiążące jest dla chowu ekologicznego 2 SD/rok/ha.