Normatywy w systemach otwartych

Od lat prowadzone są, także w IZ w Krakowie, badania zmierzające do udoskonalenia systemu otwartego. Jak się bowiem okazuje, bezpośrednia produkcja w zewnętrznych warunkach pogodowych i topograficznych, tylko z pozoru nie wymaga wiedzy ani zaangażowania. Zaczynać powinno się od uzyskania odpowiedniego materiału genetycznego, następnie zastosować trzeba odpowiednie żywienie, zadbać o poprawn ą konstrukcję budek i wyposażenia, uważając przy tym na skutki ekologiczne. Koszty systemu wynoszą ok. 40-50% klasycznych stanowisk. Powierzchnia wybiegu dostępna dla jednej lochy z miotem waha się od 50 m2 do 600m2. Dla tuczników stosuje się obsadę 83 m2 a dla warchlaków 43 m2 wybiegu. Obsady powierzchni budek są identyczne jak kojców w alkierzowym utrzymaniu. Prawie w ogóle nie stosuje tu się trwałych ogrodzeń, lecz elektrycznego pastucha.
Zużycie paszy zwiększa się o 10-20%. Problemem są wyższe upadki prosiąt, zwłaszcza zimą, jednak od lochy rocznie odchowuje się tyle samo tuczników. Przy niekorzystnych warunkach ilość ta może spaść o ok. 0,2-0,9 sztuki. Prosięta z budek mają takie same lub wyższe (do 1 kg) masy odsadzeniowe. Zasadnicza różnica polega jednak na dużej niepewności spodziewanych w systemie otwartym wyników, wynikającej z uzależnienia od przebiegu warunków pogodowych.
Maciora która się prosi:

Takie zagrożenie można do pewnego stopnia zminimalizować. Przykładowo terminy oproszeń loch planuje się na marzec i wrzesień, omijając w ten sposób największe zagrożenia. W wielu krajach odchów warchlaków i tucz realizowane są już w normalnych budynkach. Niekiedy zwierzęta blokowane są w budkach na okres porodu, przy pomocy niewielkich wygrodzeń. Zabezpiecza to przed wchodzeniem innych loch i przedwczesnym wychodzeniem prosiąt. Z naszych doświadczeń wynika, że tylko w wyj ątkowych przypadkach dobrze znające się lochy, utrzymywane stale razem, do samego porodu mogą wspólnie zajmować jedną budkę. Po tym czasie dochodzi jednak do samoistnego rozdziału. Jest to dobrze znane zjawisko ze zwykłych grupowych kojców porodowych. Jeśli idzie o prosięta, to o ich wyprowadzeniu na wybieg decyduje sama locha i może to nastąpić już na 3 dzień po porodzie. Pewną modyfikacją systemu jest utrzymanie prosiąt i warchlaków w zagrodach. Budki są tam identyczne, a zwierzęta mają dostęp tylko do niewielkiej powierzchni wybiegu, zazwyczaj zaścielanej słomą. Obsada powierzchni wynosi wówczas 15 m2/szt.
Sposób postępowania ze zwierzętami nie odbiega od przyjętej praktyki alkierzowej. Średnio na tucznika zużywa się w ciągu tuczu 80 kg słomy, a na lochę 60kg. Słomę zadaje się do budek raz w tygodniu. Przed oproszeniem lochom należy udostępnić jednorazowo ok. 1/3 wsadu z przeznaczeniem na budowę gniazda.