|
| Piżmak na wolności |
W hodowli doskonalenie piżmaków polega na selekcji osobników czarnych, dużych oraz plennych. Okrywa piżmaków ma największa wartość w listopadzie i grudniu dlatego w tym czasie należy przeprowadzić ubój zwierząt.
Piżmaki zabija się poprzez silne uderzenie w nos, skórę ściąga się podobnie jak u nutrii (skóra, która jest rozcięta na brzuchu traci około 40% wartości),
pozostawiając także przy niej małżowiny uszne,
powieki oraz wargi. Ściągniętą i oczyszczoną z mięsa oraz tłuszczu skórę, naciąga się włosem do wewnątrz na prężnik (deseczkę lub widełki z drutu), suszy się ją od 3 do 4 dni oraz dosusza od 1 do 2 dni po odwróceniu włosem na wierzch.
Piżmaki dostarczają także wiele cennego mięsa, które hodowle amerykańskie sprzedają masowo do fabryk konserw, oraz piżma wydzielanego przez gruczoł napletkowy (piżmowy), służącego za surowiec do wyrobu perfum.
Piżmaki chwyta się i unosi za ogon, chcąc uniknąć ugryzienia trzeba być przy schwytaniu ostrożnym, ponieważ piżmak bardzo często nie ucieka przed hodowcą i może go dotkliwie ugryźć.
Hodowla piżmaków schwytanych na wolności jest bardzo trudna. Takie zwierzęta bardzo rzadko rozmnażają się w niewoli, zaś bardzo często padają w kilka dni po złapaniu. Piżmaki złapane powinny przebywać w klatkach dużych. Powinny się w nich znajdować stosy gałęzi, słomy, siana, w których piżmaki robią własne gniazda. Dobre wyniki w rozmnażaniu dają wyłącznie zwierzęta schwytane nie później jak w wieku 2-3 miesięcy . Osobniki urodzone w niewoli rozmnażają się już o wiele łatwiej.
Bardzo łagodne obchodzenie się z Piżmakami ma duże znaczenie ze względu na ich agresywne usposobienie. Prowadząc pracę hodowlaną przy piżmakach należy prowadzić odpowiednie zapiski. Konieczność znaczenia zwierząt rozwiązuje się przez pilne przestrzeganie przenoszenia wraz z danym osobnikiem lub grupą młodych kartki wiszącej na klatce. Pomocniczą rolę odgrywa tu również wycinanie sierści w różnych miejscach (np. u samic razem umieszczonych).
